Un saúdo.

Eu coñecín Kortatu sendo moi neno, pola mítica “Sarri Sarri”, por medio dun curmán meu eusko-galaico.

Hai un erro tremendamente común, que se produce ó meu parecer por mor dos medios de comunicación, que fai que digamos cousas coma esta: “militante da esquerda abertzale inda que rexeita o emprego da violencia”. O movemento abertzale é completamente descoñecido para a meirande parte da poboación do Estado… mesmo eu, de pensamento afín á euskaldunización e autodeterminación de Euskal Herria, tiña un sentimento de inseguridade a primeira vez que entrei nunha Herriko Taberna, a manipulación dos mass-media éntranos sen nos decatar e chéganos até o máis fondo de nós. A esquerda abertzale non é que non rexeite a violencia, é que rexeita que se distinga entre violencia legal e violencia ilegal, e aboga pola ilegalización de todo tipo de violencia; até que a xente entenda isto non se resolverá o mal chamado “problema basco”, cousa imposíbel se os mass-media continúan coa súa eterna campaña de relacionar “abertzale” con “violento, terrorista, separatista, imperialista,…”

Askatu egiten duen herriaren duintasuna borroka solidariotik sortzen da.

Isto quere dicir: “A dignidade dun pobo abrolla da loita solidaria que o fai ceibe”. Porque é a loita solidaria a que aporta dignidade, e a solidariedade non é outra cousa que a tenrura dos pobos. E loita non quere dicir coller unha pistola e comezar a tiros, porque loitar é o que fan a diario milleiros de persoas contra o cancro, contra a miseria, contra a mentira, contra o imperialismo, contra a fame, contra a opresión… contra esa cheirenta mercadoría da propaganda mentireira.

É por iso polo que eu, en solidariedade, me autodenomino militante da esquerda abertzale; porque estou a favor da autodeterminación dos pobos, porque estou a favor do multiculturalismo e do vive e deixa vivir, e porque estou en contra de que exista no mundo distinción entre violencia legal e ilegal.