A ponte vella

Xa se chamen lumes, fogueiras ou cacharelas, son as verdadeiras protagonistas desta noite máxica, a véspera do dia máis longo do ano, que coincide có solsticio de verán, un rito céltico que perviveu ao longo dos séculos, un dos máis arraigados na nosa terra, que comeza despois da cea, cando a xente xúntase ao seu redor a falar, cantar ou salta-lo lume purificador.
Dende pequeno sempre acollin gratamente a idea de ir ve-las fogueiras da nosa cidade, ou máis ben dos arredores, adoitaba ir cós meus pais e  gostaba do feito de choutar por riba delas, lémbrome da inmensa fogueira que se facia, e penso que inda se segue a facer na Barca (Poio), a que se facia tamén en beiramar antes de que se urbanizase a avenida do Uruguai, algunha tamén habia no barrio de Campolongo, hoxe adoito ir a ve-la fogueira de A Seca, en Poio, cacharela que reune a moitísima xente ao seu redor e na que, ademais de desfrutar da típica sardiñada, puiden desfrutar nestes últimos anos, dalgunha que outra representación teatral sobre o tema. Tamén nos arredores de Pontevedra, en lugares coma Mourente ou Lérez, séguense a face-las trasnadas habituais desta noite, como roubar carros ou levar cancelas das casas, que logo aparecen nos rincóns máis insospeitados, sen ir máis lonxe, o ano pasado apareceu un carro do País na rotonda da ponte dos "tirantes", este ano, esta máxica noite celebrareina lo lugar de Parada (Tenorio), na casa duns amigos, sempre que o tempo acompañe claro.
     Non podo esquece-lo ritual das "herbas de san Xoán", herbas que hai que deixar en auga para lava-la cara á mañá seguinte, tradición que a miña nai respeitou e da que tamén teño participado algunha vez, agora tamén teño a miña sogra para lembarmo.

     Que desfrutedes da noite...

chuzame

Trackback This Post | Subscribete aos comentarios via RSS Feed