Graciñas pola túa aportación, xa coñecia o feito de chamarlle o mes de “santos” a novembro, o mesmo que “santiago” a xullo ou “nadal” a decembro, pero o que si non entendo é o de chamarlle especulación ou invención a “todo lo demás”, ¿a que te refires con iso?, ao feito de que sexa unha tradición pagana e celta ou cecais ao de empregar cabazas ou lumeiras para celebra-la noite de defuntos…

Unha aperta

Polo demais graciñas por tódolos comentarios, como ben dicides é unha mágoa que todo isto se reduza ao meramente comercial hoxendia, o Halloween que todo o invade, o venres pola noite no sitio onde vivo, andaban os cativos disfrazados correndo arriba e abaixo polos andares a pedir lambetadas nas portas, pero ao berro de Halloween e tal…unha mágoa, vestidos de vampiros e demais, triste pero certo, e iso que nas escolas estase a recupera-lo Samain como unha das nosas festas ancestrais, iso sempre está ben, non perde-las raices, as nosas tradicións, pero as xeracións novas dame que non están moito pola labor de seguir isto, na nosa man está que todo isto perviva no futuro, podemos ser modernos e podemos seguir coas nosas tradizóns, son cousas que perfectamente se poden complementar.

Un saúdo a todos

A festa dos defuntos en Galiza
Galiza resultou fortemente romanizada, polo que os máis importantes ritos ancestrais ficaron perdidos para sempre moi cedo. E por se fose pouco, os restos de calquera sinal de paganismo foron borrados pola Igrexa cristiá e polas sucesivas ondas do Estado.
A festa de Santos ten en Galiza un senso moi particular, iso non ten dúbida, pero sexa cal for, este senso é totalmente integrable nas mesmas tradicións cristiás de Castela e de todo o Mediterráneo. Tan só perviven coma recuperadas algunhas festas, coma a de Cedeira, e noutras vilas aínda se garda a tradición dos fachos. Esta segunda é moi simple: consiste en acender uns fachos e marchar con eles en procesión para facer unha grande fogueira.
Todos os que participan nesta ceremonia afirman que é parte dunha tradición moi vella, que de feito podemos crer que se perde na noite dos tempos, pero a festa que realmente é máis próxima á tradición do Halloween é a festa do Samaín de Cedeira. Os veciños de Cedeira celebran a noite de Santos dende hai máis dunha década grazas á recuperación do Samaín por parte da asociación cultural “Chirlateira” propiciando que centos de persoas, nenos na súa meirande parte, saian á rúa con cabazas talladas en forma de caveira cunha vela acendida no seu interior. A festa adoita comezar ao redor das cinco do serán e faise un percorrido polas calellas máis escuras da vila ao compás da música dun tambor.
No Concello da Illa de Arousa os nenos érguense antes de que saia o sol e percorren as rúas e tendas o día 1 de novembro pedindo cunha algarada tradicional: “unha limosniña polos defuntiños que van alá”. Reciben cartos, laranxas, lápises, boliños de pan e lambetadas. E en Xil, una parroquia do concello de Meaño na ladeira do monte, entre o lusco e o fusco os seus habitantes soben en procesión ao cemiterio portando velas. Dende abaixo, obsérvase unha “santa compaña” de luces oscilantes, e no mesmo cemitério non son poucas as viúvas que ficaron toda a noite alí, velando aos seus mortos. Se cadra, é con esa e con outras tantas tradicións coas que hoxendía se seguen a facer pervivir os antigos ritos celtas do Samaín na nosa terra, os que fan perdura-lo vello rito do máis vello dos rituais: a mesma morte.

Mágoa que o lese agora e non onte para facer algo pola noite

Unha aperta

O dos calacús lémbrome que de pequeno a xente colocábaos nos valos cunha vela, tal e como se ve na túa imaxe, para meterlle medo á xente. Agora perdeuse…E iso que vivo nun pobo.

Agora vende o comercial o de USA, por desgracia. Unha mágoa que se perda a forma de celebralo de antes e que se tenda a estadounizar (halá acabo de inventarme un verbo jajajja)

Un saludo, amig@s
Carpe Diem (e noctem tamén)

Graciñas polo artigo publicado no teu blogue e adicado ao post que fixen con motivo da festividade do Samain, hoxe é a noite de fin de ano para os povos celtas, a nosa noite de defuntos..festa pagana cunha tradizón milenaria.

desfrutade da noite allá onde estexades, e remato cunha cita do “irmán Daniel”:

[A verdadeira tradición non emana do pasado, nin está no presente, nin se albisca no porvir; non é serva do tempo, a tradición é a alma eterna de Galiza, que vive no instinto popular e nas entrañas graníticas do noso chan, a tradición non é a historia a tradición é a eternidade.]
A.D.Castelao