O tema da hospitalidade dos galegos tamén ten sona, das cidades xa non falo, pero no rural é algo moi cotián, supoño que na actualidade moito menos que hai anos, a xente hoxendia é máis desconfida polo feito de que a povoación foránea chega a calqueira recuncho do noso país, e cós de fóra sempre temos un pouco máis de celo de abrirlle-las portas da nosa casa, pero eu en viaxes que teño feito có meu tio hai anos, sobre todo polo centro de Galiza, falo de Friol, O Cebreiro e demais, sempre atopabas moitísima complicidade coa xente, moi boa xente e moi amable.

Xefita:
Eu si teño claro quén é o favorito agora, a parella de bascos, para min son os que máis equilibrados están, xa non tanto no tema físico, pero no mental si, as outras dúas parellas, Javier e Marta, dende aquel tema da chamada telefónica e tal xa non se levan tanto e a outra parella (a que está en permanente crise) pois tamén rifan seguido e inda que el está coma un carballo para afronta-las probas físicas, ela réstalle moita competitividade, asi que coido que José e Oier serán os gañadores en Pekín.

Un saúdo

Lembro un en inverno, nunha aldea perto de Ordes, que cando xa nos iamos para Coruña estabamos agardando ao autobús e non daba chegado, era noite e facía un frio que nin dios. Pois me lembro coma uns paisanos, sen coñecernos de nada, nos convidaron a agardar polo bus na súa casa, quentándonos ao redor da lareira e até ofrecéndonos caldo quente.

E como eses detalles, moitos máis, ese e un de tantos, tamén noutros sitios de Galiza. Quero dicer con isto que aquí tamén somos bastante hospitalarios… e sen cámara polo medio Non é que os rusos o fagan porque estea a televisión, pero cecais algo inflúa. Saúde!

Recoméndovos ollar este reality alomenos unha vez, eu non son de “Gran Hermano”, “Supervivientes” e demais historias desas, pero Pekin Express enganchoume dende o principio.

Saúdos