A ponte vella

O pasado dia 30, e fieis a tradición dende hai un par de anos, un servidor e máis Andrés Milleiro, galego, amante de internet e músico por intuición, como ben reza no seu tumblr, tomamos unhas tapa no mítico Saudade, en pleno casco vello de Pontevedra, logo un par de cervexas no menos mítico Grifón, diante xusto do Barbol, outra cervexeria que inda non pisei pero que teño intención de visitar un dia destes, posto que falan marabillas dela. Como dicia, xuntámonos a falar de todo e de nada, sobre todo do seu curro en Salamanca e do meu curro en Pontevedra, e como non do equipo dos nosos desvelos, o Pontevedra Clube de Fútbol,  todo isto acompañado cun par de Newcastle brown ale no meu caso e dunha Newcastle e unha pinta de Guinness no seu, magnífico para despedi-lo ano en boa compaña, unha vez máis preguntei pola Tennent's Stout ao barman pero nada, seguirei buscando.

Ahh !! e a foto corresponde ao agasallo que me trouxo Andrés, unha CaesarAugusta de La Zaragozana, desta birra e outra de nome Four elements darei boa conta nestes dias de nadal, sen máis, unha aperta e graciñas amigo.

A ponte vella quérevos desexar unhas felices festas de nadal, ou unhas boas festas sen máis, como prefirades, non imos entrar agora en polémicas de si BO NADAL ou BOAS FESTAS, non sexamos tan tiquismiquis. Agardo que esta noiteboa e as demais xuntanzas familiares que teñades, tanto no dia de nadal coma no de fin de ano e reis, as desfrutedes en boa compaña, tanto das vosas familias coma dos vosos amigos, eu farei todo o posible para pasalo o mellor que poida, ademais, e como moitos dos que sodes parroquianos deste blogue sabedes, este ano serán máis felices se cadra, porque xa somos un máis na familia e inda que con nove meses, a cativa non se vai a enterar moito do tema, o feito de tela presente fainos infinitamente máis felices a todos.

O dito, que desfrutes estos dias con saúde e felicidade, un aperta para todos e todas.

Indescriptible a sensación de descargar adrenalina desta maneira, mágoa de tarde de sábado de néboa e choiva intensa que desluciu un pouco o tema, máis que nada, porque as caretas estiveron case que toda a tarde empañadas polo vao e pola auga que caia a chuzos, botamos toda a tarde choupando na lama, pero pagou a pena rematar mollados coma pitos.

Graciñas á xente de Adrenalicia, como xa lles dixemos, voltaremos outro dia pero con bo tempo.

Agardamos todo o ano por elas, tardan en chegar e logo pasan nun abrir e pechar de ollos, asi que o mellor é desfrutalas a tope e facer mil e unha cousas neses dias que temos libres, os que sodes estudantes non lle daredes tanta importancia coma os que traballamos, digo isto por propia experiencia, porque daquela tiñamos tres meses e agora temos quince dias, menuda diferenza. O dito, voume de vacacións unha semana, si unha semana porque este año teño as vacacións partidas, unha semana agora e outra na semana grande das festas de Pontevedra, dias que aproveitarei para ir a varios concertos, pero diso xa falaremos outro dia.

Nestas vacacións que hoxe comezan, agardo desfrutar có resto da pandilla de amigos duns dias nunha casa rural dos arredores de Pontevedra, xa sabedes, con piscina e tal para facer uns largos ou relaxarme nunha das tumbonas tomando unha birra e escoitando un pouco de música, xa que un servidor foi elexido como encargado de pinchar música ao longo deste fin de semana, que conste que non son moi de piscina, o cloro e máis eu nunca fumos bos amigos, pero como a nosa nena é tan pequena, este ano non haberá praia e tampouco chiringuito, vaia.

Para ir abrindo boca, aqui tedes o tema La playa dos granadinos Los planetas, entrementres eu seguirei preparando o meu set de música para este vindero finde, un pouco de indie, un pouco de ska, un pouco de folk, un pouco de metal...

¡¡ Feliz verán a todos e todas os que visitades este blogue !!

Por fin, despois de case tres meses de búsqueda, que comezaron xusto despois do nacemento da nosa cativa, atopamos un coche cojonudo para a miña muller, ou un coche mono como lle gusta dicir a ela. O elexido foi un coma este que podedes ollar na foto, e semella que o modelo en cuestión, un nissan micra, non debe dar apenas problemas mecánicos, porque o mercado de segunda man deste utilitario é case que inexistente, no portal máis empregado para esas pescudas, www.segundamano.es  unicamente puiden atopar cinco ou seis vehículos en toda Galiza, tamén percorrín varios concesionarios oficiais da Nissan en Pontevedra e Vigo e nada de nada.

O vehículo que semella pequeno por fóra está aproveitadísimo por dentro e dalle mil voltas ao meu en cuestións de gadgets e accesorios varios, de verdade que non contaba que fora a ser un coche tan currado para o pequeno que semella ser a primeira vista. Pois iso, agardo que teñamos sorte e que nos dure uns cantos anos, polo de agora estou a voltas có tema do mans libres parrot que viña có coche e sen manual de instruccións, esta tarde de sábado tentarei engadirlle os dous móbiles da casa e a ver que pasa, como sempre fun bastante autodidacta supoño que non terei demasiados problemas.

Nada máis, agardo que o sector do automóbil se recupere canto antes polo ben de todos, pero que os prezos dos automóbiles non suban demasiado polo de agora, porque o meu xa ten 7 anos e so dúas portas, asi que teño que ir pensando en darlle un cambio, non sabedes o que custa meter un capazo ou unha cadeira de bebé por esas portas tan pequenas.

E se me paro a conta-los dias, xa case hai un mes que non posteaba nada nesta bitácora onde teño amigos, coñecidos e veciños cós que compartin ao longo destes case dous anos de a ponte vella un montón de novas, inquietudes e tamén confidencias, e se temos en conta o número de comentarios feitos, unha das máis populares foi a da miña recente paternidade. Van aló quince dias que son pai e somentes vos podo dicir que foi e segue a ser unha experiencia inesquecible e irrepetible, agora que somos un máis na casa a responsabilidade é moi grande, e como a nena non ven con manual de instruccións, pois imos aprendendo pouco a pouco e dia tras dia, alá fican os dous dias que estivemos no hospital, nos que Sabela durmia ata sete horas dun tirón, ¡¡ amigo !!, pero na casa moito cambiou a cousa, e se conseguimos durmir máis de tres horas dunha sentada xa é moito, os gases, ese grande inimigo dos bebés lactantes, menudo cabrón o condenado. Polo demais estes quince dias foron unha rutina de darlle as tomas e poñela a durmir, e asi case que todo o dia,  semella algo doado, pero ao final empregas todo o dia en facer isto unha e outra vez, tanto é asi que nestes quince dias a de hoxe é a primeira ocasión na que me sento diante do ordenador, dende o pasado dia 26 de marzal apenas ollei a televisión e o intre de xantar e de cear é algo case que secundario, o que de verdade importa é o da nena, o seu baño e a súa toma, eu tiven noites nas que atopei un intre para cear un sandwich rápido a iso das doce ou unha da mañá porque habia que atendela e con ela unha multitude de cousas na casa.

Pero agora semella que comeza unha regularidade e un hábito na nena, e con ela ha de vir unha tranquilidade que semella perdéramos hai semanas, pero que foi para gañar ledicia e balbordo na casa, porque somos un máis e iso nótase, xa teño gañas de que a nena comece a face-los xestos cotíans dos nenos, daquela será cando de verdade comecen os xogos con ela, para cando ese dia chegue agardo estar preparado para afrontalo, teño a responsabilidade dunha  nova vida nas miñas mans, pero tamén teño unhas gañas inmensas de xogar con ela, de ensinarlle cousas novas, de falarlle e de compartila cós seus tios, avós e bisavós (ten un de 98 anos), a nena é unha ledicia para toda a familia, non somentes para os seus pais.

Nestes dias que estiven umplugged do blogue respostei a algúns dos vosos comentarios, aos de sempre, os que estades ahí ao pé do cañón e tamén aos novos como Helena, unha amiga de Bilbo, dos tempos do chat do irc #musica_celta que enterouse hai uns dias de que fun pai, para ela un saúdo afectuoso tamén. Polo demais agardo postear algo de cando en vez nesta nova actualización do Wordpress coa que me acabo de atopar ao entrar hoxe no blogue. O dito, xa nos veremos pola blogosfera pontevedresa, polo de agora seguirei coas miñas obrigas e con apenas tempo para escoitar algo de música(estes dias Russian red e Los planetas) e face-las tarefas da casa, ah!! por certo, o meu pontevedriña segue ahí dando guerra, así que agardo que a nena visite un campo de 2ª en breve, será unha siareira granate máis na bancada de norte.

Pois na casa xa case que temos todo listo e preparado para a chegada de Sabela, e como digo no título do post, comeza a conta atrás, restan pouco menos de dez dias para sair de contas, pero teño un presentimento e dame a impresión que o vindeiro fin de semana serei pai por primeira vez, non sei, pode que sexa unha corazonada, hoxe mesmo en Pasarón comentaba isto mesmo con Manuls.

Ate o de agora non estiven para nada nervioso, vamos, non polo de agora, porque coido que nesta semana e asi que vaian avanzando os dias comezarei a poñerme algo intranquilo, ou non, quén sabe, teño que recoñecer que son unha persoa nerviosa, pero nin tan sequera eu saberei coma vou respostar ante unha situación coma ésta, que é nova para min en tódolos aspectos, de tódalas maneiras agardo que ben, hai que templa-los nervios e estar tranquilo, ou iso é o que todo o mundo me recomenda.

Asi que nesta semana tampouco publicarei ningún post, librarédesvos de min por uns dias, que pode que sexan semanas, quén sabe, traballo terei dabondo coma para pasarme por aqui, pero prometo ter un oco os fins de semana para atender a tódolos parroquianos de a ponte vella que xa sodes uns cantos. Nesta semana que hoxe rematou e na que tamén estiven un tanto umplugged do blogue, pasouse por aqui algunha xente nova, unha delas foi Helena, unha amiga de Bilbo da que non tiña novas dende hai moitos anos, dende os tempos dos meus inicios en internet coa canle #música_celta do IRC Hispano, algún de vós se lembrará diso, alomenos hai oitos ou nove anos, unha grata sorpresa e unha casualidade este reencontro cunha vella amiga. Tamén se pasaron por este blogue dúas rapazas galegas de beca Erasmus en Irlanda, seica estaban na pescuda da lenda de Breogán e deron có meu blogue, se tedes curiosidade, pasádevos por En tierras de Shamrock, por certo, eu teño un shamrock no meu cuarto, lembranza da miña estadía en Dublín o pasado verán, o shamrock para quén non o saiba, é o famoso trébol, un dos símbolos da verde Eirín.

Pois nada máis polo de agora, xa teredes novas miñas máis breve que tarde, ou iso é o que alomenos agardo

Pouco vos podo dicir nun dia coma hoxe que non teñades escoitado ou lido xa, persoalmente este nadal semella un pouco raro, posiblemente sexa pola crise económica, pero dame a impresión de que este ano a xente non está tan implicada nestas festas coma anos anteriores, non se olla pola rúa o ambiente doutras ocasións, non hai esa ledicia e ese "bo rollo" que houbo noutrora, é probable que sexa efectivamente a crise económica, será iso.  No meu caso o nadal é unha época de traballo, case diria que a de máis traballo de todo o ano e non desfruto dela coma fan moitos dos meus amigos, pero por iso non deixan de ser uns dias que agardo con impaciencia e non por motivos estrictamente relixiosos, senón por compartir estes dias coa familia, porque se algo témolos galegos moi presente é á nosa familia, e non hai nada mellor que xuntarse de cando en vez a rifar falar cós pais ou os avós diante dunhas cigaliñas e unha copa de albariño, porque xa sei que estas papadelas e estas xuntanzas familiares poida que sexan un tostón para algúns, pero non está mal de cando en vez compartir mesa e mantel coa xente que nalgunhas ocasións, non tes a oportunidade de ollar o resto do ano, ademais este nadal para min será especialmente emotivo, porque xa resta menos para a miña paternidade, para a primaveira coas primeiras raiolas de sol serei pai primerizo.

Polo tanto, vaia dende aqui a miña sinceira e afectiva felicitación de nadal, para todos e todas os que vos pasades por aqui a leer de cando en vez o que se me ocorre escribir, agardo que pasedes uns bos dias de festa na compaña de toda a vosa xente e que sigamos falando, rifando ou comentando cousas no vindeiro ano có mesmo humor de sempre, tanto ten que sexades de dereitas ou de esquerdas, de Pontevedra ou do resto do mundo, do Pontevedra C.F. , do Barcelona ou do Madrid, todos seredes benvidos sempre.

¡¡ BO NADAL 08/09 PARA TODOS E TODAS !!

Pois iso, que hai dias que xa comezaron as celebracións gastronómicas de nadal e como un servidor non podia ser menos, esta mesma noite tócame cea coa xente do choio, asi que uns cantos de nós, que o resto do ano compartimos fatigas no traballo, xuntarémonos para dar conta dunhas viandas exquisitamente preparadas (iso agardo) pola xente de Cañas y Tapas, que a pouco que sexades un pouco observadores nos vosos paseos por Pontevedra, saberedes que se atopan na rúa Eduardo Pondal, máis ou menos á altura de Ambikuch, xusto na beirarrúa da parte de atrás do Galicia Palace, para entendernos.

O compañeiro encargado do tema prometeunos un menú especial, a base de brochetas de solomillo de terneira e rape, vieiras (agardo que galegas e non da Bretaña), tostas de foie e algunhas cousiña máis, todo iso regado cós caldos propios da terra ou con cervexa, que como ben sabedes é a miña bebida favorita, o malo é que Cañas y Tapas coido que é franquicia de San Miguel, e a min esa cervexa non me entra, síntoo moito, asi que polo tanto probarei o albariño, que sempre é unha aposta segura, como agardo que tamén o sexa a participación de nadal do Pontevedra C.F. que merquei o outro dia no bar de Pasarón e podedes ollar na foto, agardo que me traia sorte, pola ben da miña hipoteca.

¿E vós xa tedes programada a vosa cea coa xente do traballo, do equipo ou da peña?

Nome feminino de orixe hebrea, Elisheva tradúcese ao galego como Sabela.

Significado: Xuramento de Deus, promesa de Deus, outra hipótese é que provén do latín "Isis bella" (Isabela en italiano moderno), na honra da deusa exipcia da fecundidade Isis, a cal tiña un culto moi extendido entre os soldados romanos, máis o epíteto "bella", destacando a súa feminidade. Ao parecer, en moitos escritos e segundo puiden ollar nas pescudas que fixen en internet, agochouse a súa orixe pagana, presentando o nome coma unha variante do hebreo Elisheva (Elizabeth).

Significado pagano: O deus Baal é saúde; Baal era unha divinidade (significa "señor") de varios povos situados na Asia menor e a súa zona de influencia: fenicios, cartaxineses, babilonios ou filisteos. O seu significado aseméllase ao de amo ou señor, era o Deus da chuvia e da guerra, foi adorado polos hebreos e era o Deus máis sobranceiro do panteón fenicio, grandes mariñeiros, era o seu deus protector e éstes encomendábanse a el cada vez que se facian ao mar, polo tanto pódese afirmar que era o Deus dos povos que vivian de cara ao mar.

Hoxe cúmprese unha semana dende que non estás conmigo e xa te boto de menos, pero sobre todo a outra cadela, a túa filla e compañeira que ultimamente anda moi tristona e calada porque non ten con quén xogar, con catorce anos estabas chea de vida, pero dende o teu derradeiro parto as cousas cambiaran, a morte dos tres cachorros xa non fóra un bo presaxio e ti despois diso xa non fuche-la mesma, nin recuperache-la forma física nin tampouco o ánimo e as gañas de xogar coa pelota, cós paus ou de pelexar con Noa.

Moito te botarei de menos Musa, ti ben sabes que pola semana non tiñamos demasiado tempo para xoga-los tres, pero os sábados e domingos que ben o pasabamos, agora somentes quedamos Noa e máis eu, agardemos que a familia aumente un dia destes e voltemos a ser tres os que paseemos polas xunqueiras do Lérez, namentres seguiremos lembrándonos de ti e das boas tardes de domingo que nos fixeches pasar...

No ano e pico de vida deste blogue non tivera un paréntese sen publicar de tanto tempo, hai case dúas semanas que non escribia unhas liñas e abofé de que non era por non ter nada que contarvos, máis ben foi motivado pola falla de tempo. Para os que me coñezades, saberedes que nos vindeiros tres ou catro meses comeza o periodo no que teño máis traballo de todo o ano, asi que o número de publicacións descenderá notablemente polo tanto, ademais a isto haille que engadir unha importante novidade na miña situación familiar, para o vindeiro mes de marzal terei o meu primeiro fillo/a e supoño que todos comprenderedes que iso tamén influirá (e moito) en base a recurta-lo pouco tempo libre do que xa dispuña, atópome moi ilusionado e queria compartilo con todos/as vós, o meu pequeno mundo xa está a mudar e nuns meses farao todavia máis, enceto unha nova andaina na miña vida, a de ser pai e responsable dun cativo, unha tarefa para a que non recibín clases, non hai evaluacións nin notas finais, o dia a dia será o que me examine e pretendo facelo o mellor posible, alomenos porei toda a miña intención, folgos e ilusión para que así sexa.

Nestes dias nos que non publiquei aconteceron unhas cantas cousas interesantes, ademais da crise que nos atenaza e que pasa por se-o punto máis "quente" da actualidade e da que falamos a cotio, quixera destacar como algo significativo o feito de que por fin os políticos galegos se puxeran dacordo e ao unísono condenaran o franquismo -fóra das saidas de todo habituais de Manuel Fraga-, considero moi importante que o Partido Popular de Galicia rompera con Madrid por unha vez na súa vida e fora quén de condena-las atrocidades que se fixeron na Guerra Civil española, agardemos que a partir de agora se abra unha nova xeira na que o entendemento, ou alomenos os acordos puntuais entre os diversos grupos que conforman o arco parlamentar galego, sirvan para sacar adiante iniciativas e propostas que redunden no beneficio de tódolos galegos e galegas, dende aqui quérolle da-los parabéns a Alberto Feijoo e a todo o Pepé galego pola súa valentia, que sabedores da chuvia de críticas que lles caeria enriba fixeron o que debian facer, xa non somentes por principios, senón por solidariedade cós miles e miles de galegos represaliados despois do 1936.