A ponte vella

Entereime onte pola noite no programa de cine de TVE2, encántanme o cine de ciencia-ficción, dende que ollara hai unha chea de anos 2001 Una odisea en el espacio ou aquela mítica de Alien, el octavo pasajero, pensar que hai vida noutros planetas, ou seres vivos máis alo do planeta Terra é algo que me fascina.

O filme chámase Moon, e o festival de Sundance non se pode trabucar, a última película que ollara "recomendada" por eles fora Juno, e encantoume, asi que despois de ollar este trailer, xa estou agardando por ela nos cines, ou alomenos no video-clube, senón podo baixala có ares, evidentemente.

A pasada semana tiven a sorte de ollar un fantástico documental na T.V.G., o programa, a caixa negra, o mencionado documental, "Casón", fíxome lembrar todo o acontecido cando eu tiña pouco máis de once ou doce anos. A reportaxe gustoume coma xa dixen e ao remata-lo programa puxeron un avanzo do que seria o seguinte documental, Vacas tolas, ése era o seu título, e digo ese, porque o pasado martes por razóns que escapan ao meu modesto entendemento, a súa emisión foi retirada de súpeto da grella da programación, ante o meu estupor e o de miles de galegos e galegas, a T.V.G. pasaba un western de Clint Eastwood no seu lugar, a cara de tonto que nos quedou á miña muller e mais a min podédela imaxinar.

Pois ben, eu que son moi mal pensado xa comecei a desconfiar, e ao dia seguinte aconteceu o que todos e todas saberedes, o noso presidente saiu a explicarnos que todo iso se debeu a unha chamada telefónica dun sindicalista, descoñécese de que sindicato labrego galego (ou de fóra, vai ti a saber) foi, os sindicatos maioritarios dixeron que isto non ia con eles, que faltaria máis faltar á liberdade de expresión, entón a única posibilidade que resta é que fora un sindicalista a título persoal, o cal, nun alarde de poder de convicción e cunha chamada telefónica, conseguiu que a televisión autonómica, a de todos e todas, tamén a dos votantes do Partido Popular, censurara unha reportaxe na que, presumiblemente se aireaba a mala xestión do, daquela governo popular no tema das vacas tolas, supoño que lembraréde-lo soterramento masivo en Mesía e todo aquilo...

 De verdade non me entra na cabeza coma se pode facer tal cousa, censurar desta maneira e logo virnos a tentar convencer dunha maneira tal burda, señor Feijoo, non sei os demais, pero eu non teño un pelo de tonto, eu non comulgo con rodas de muiño, non pode ser que en dous meses de governo censuren documentais coma Caixa negra, programas de radio coma aberto por reformas ou obras do Centro Dramático Galego porque son críticas coa súa xestión ou somentes polo mero feito de non lles seren afins ao seus propósitos, a T.V.G. non é o NO.DO. , non podemos voltar atrás, están trocando cultura por enxebrismo, arte por burdo folclorismo e iso non é de recibo, ése non é o camiño do galeguismo que vostedes propugnan, asi non se fai País, ésa non é forma de actuar dun governo que se fai chamar democrático, despois disto xa non me creo cousas coma ésta, por favor, NON PASEMOS DO FRAGUISMO AO FEIXISMO, e con isto último non me refiro precisamente á forma de facer política practicada por Feijoo.

Bravo pola xente de Renault, será que ando na procura dun novo coche -porque coa cativa o actual ficou pequeno de máis- e estou máis atento aos anuncios das marcas automovilísticas, pero coma para non estalo có spot do novo megàne coupé, o anuncio en si tampouco é que sexa algo fóra do normal, pero o tema musical que elexiu a marca do rombo para acompañalo é unha pasada, e por se algún de vós non ten idea do que estou a falar, aqui vos traio o tema en cuestión, o seu título Jerk it out, o grupo, The Caesars.

Son unha banda sueca de garage rock, suecos pero con vocalista de ascendencia portuguesa, teñen as típicas distorsións de voz e de guitarras, este tema que agora estase a facer moi coñecido xa data do ano 2002, cando saiu ao mercado como single, xa tiña escoitado algunha canción deles no FIFA da playstation, pero agora é cando de verdade me soprenderon cun tema guapo, guapo, por certo, se tedes interese e queredes indagar máis sobre este grupo, pois pasádevos pola wikipedia. Pois iso, que sentinme na obriga de compartilo con todos vós e en especial adicarllo a Andrés Milleiro, có cal comparto ademais do gusto polo fútbol (parabéns pola victoria en Stamford Brigde) unha semellanza tamén nos gustos musicais.

Por certo, non colgo aqui o video oficial do grupo e si o spot publicitario porque non sei que problema haberá coa licenza, que non me deixa postealo, ponme unha mensaxe de inserción no autorizada, será que aquí non lle pagamos á SGAE.

Nunha das contadas ocasións que tiven polo de agora de ollar un pouco de televisión, o pasado mércores ou xoves, xa non me lembro exactamente do dia,  atopei esta nova serie (matalobos) e miniserie (conexión) da galega facendo algo de zapping. A historia transcorre en Sardiñeira, unha pequena vila costeira de Galiza, que ben poderia ser Vilanova de Arousa, O Grobe, Sanxenxo ou calqueira de tantas, non conto máis porque tampouco me quero extender demasiado, a sinopse podédela atopar aquí. O argumento das dúas é recurrente, e inda máis trantándose dunha serie ambientada no noso País, o narcotráfico e todo o que iso conleva, inda asi coido que está moi ben tratada, con actores xoves e algúns xa consagrados, como Ernesto Chao, que está mortal no seu papel de cabeza de familia pudiente con pazo e todo na miniserie Conexión, polo demais chamoume a atención o feito de que ésta foi rodada en tres idiomas, galego, portugués -xa que tamén hai narcos e policia judiciária portuguesa- e castelán, reservado á Garda Civil e a policia española, a galega sempre innovando, coma cando foi a estrea de Mareas Vivas e empregaron por primeira vez o seseo e a gheada na tv.

Do que si xa non estou tan dacordo é do feito de subtitula-los diálogos dos actores portugueses, vale, que non son precisamente de Valença do Minho ou de Vilanova de Cerveira e o sotaque que teñen é un chisco máis pechado, pero facendo un pequeno esforzo ben poderiamos entendelo e asi de paso aprendelo portugués, cousa que nunca está de máis, pero vamos, iso é un apuntamento sen importancia, o feito é que a serie gústame e acho que será un produto perfectamente  exportable coma foi Mareas vivas no seu dia, e iso está ben, que teñamos produccións propias ademais de actores participando en series a nivel "nacional".

O dito, recoméndovola encarecidamente o visionado de Matalobos, a outra, Conexión, é unha mini-serie de dous capítulos que inda me gustou máis se cadra e que podedes ollar aqui, na web da tvg.

Supoño que teredes ollado na televisión estes dias un anuncio do novo Seat Ibiza, xa sabedes, un no que aparecen uns rapaces (xa entradiños en anos) xogando cós monopatíns pola rúa, cun look algo retro nas súas vestimentas e na posta en escena namentres polo seu carón pasa un flamante ibiza azul, dándolle un contrapunto de modernidade a toda a escena. Por se alguén se preguntou como se chamaba o tema musical que podemos escoitar nese spot, trátase dos Alphaville, un grupo alemán de música Synth-pop dos anos oitenta, estou case seguro que coñeceredes a outros grupos da súa quinta coma os míticos Krafwerk, Ultravox ou The Human league, de pequeno lembro escoita-las súas cancións, daquela os sintetizadores comezaban a ter éxito e eu era un namorado desa música, despois todo isto foi irremediablemente derivando ao que hoxe coñecemos como música electrónica e que tivo nos seus comezos a grupos tan coñecidos coma Depeche Mode, Erasure, Front-242, New Order ou Durán Durán.

Todo isto ven a colación da traducción do título da canción Forever young, un servidor vai cumplir dentro de quince dias os 35 anos e despois de ollar o anuncio e escoita-la canción botou a cabeza a andar e a vista atrás, lembrei todos estes anos que levo vividos e todo o que me resta inda por desfrutar da vida, como di o título, síntome sempre xoven, por suposto que voltaria a ter dezaoito anos, pero como a vida ten que ir irremediablemente cara adiante hai que vivila con intensidade e con ledicia, desfrutar dos bos momentos que che ofrece, inda que nestes últimos meses veñan mal dadas e estexamos a pasalas putas pola crise, tede por seguro que sacaremos cabeza e sempre tiraremos cara adiante, a cuestión é ter confianza no futuro e fe nun mesmo.

Supoño que ao que superades a treintena esta música traeravos lembranzas, seguro.

Non sei se algún de vós é asiduo coma min a este reality-show ou docu-show que pasan por Cuatro os domingos pola noite a iso das nove e media, eu dende o principio estiven enganchado ao programa presentado pola galega Paula Vázquez, non por ela, -que tamén podia ser obviamente- senón polo feito de que o formato xa o coñecera noutra televisión da T.D.T. da cal agora non me lembro, programa aquel que emitian os sábados e o cal xa me chamara poderosamente a atención.

En poucas palabras, consiste nunha carreira por etapas na cal os concursantes teñen que viaxar de San Petersburgo ata Pekín cós seus propios medios e cun euro unicamente de presuposto, o máis destacable a capacidade de inventiva que teñen que te-los participantes e a incrible hospitalidade da xente alá por onde van pasando, sobre todo da povoación rural rusa, nunca na miña vida ollara cousa igual. Para a miña desgraza, a parella que eu tiña como favorita, dúas xemelgas chamadas Ainhoa e Idoia abandonaron no programa de onte por causa de forza maior, asi que agora toca sustitui-las por unha das tres que quedan ainda no programa, xustiño agora que entra na recta final e entran en China.

Por certo, Ainhoa ten unha certa semellanza con Amaral, ¿non vos parece?.

A xente de Gadis non deixa de soprenderme, unha vez máis, e aproveitando o filón que supuxo a súa campaña de Vivamos como galegos, hai uns dias que están pasando nas televisións a última (e agardo que no derradeira) entrega de esta escolma de tópicos e virtudes das que tódolos galegos e galegas temos sacado peito nalgunha ocasión. Aconséllovos non perde-la ocasión de botarlle unha ollada e desfrutar coas polbeiras e mailos peliqueiros por Manhattan ou do gaiteiro subido nun dos miles de cab's que percorren as rúas de Nova Iorque.

Decididamente a visión de mercado do departamento de marqueting e publicidade dos supermercados Gadis é grande, moi grande, o feito de emprega-las novas tecnoloxias, fai que involuntariamente a túa mensaxe chegue en pouco tempo ás redes sociais, blogues e páxinas web's, isto é algo básico e que cómpre facer hoxendia se queres estar neste mundo, para mostra un botón, o seu primeiro corto de Vivamos como galegos foi colgado no youtube e tivo perto de 200.000 visitas, publicidade de balde e directa ao consumidor.

Foi hai un par de dias no traballo, é dicir, no lugar de traballo pero fóra de horas de traballo, para entendernos, non vaia se-lo conto que chegue isto aos oidos dalgún xefe meu e logo diga que andamos a vaguear no curro...jajaja.

Como dicia, que varios dos meus compañeiros e máis eu falabamos daquelas series de debuxos animados ou series en xeral que nos deixaran pegada nas nosas vidas, e fixádevos se a cousa foi curiosa, que a maioria das series que nos viñeron á cabeza foran emitidas pola T.V.G. nos seus comezos, aló por mediados dos anos oitenta, cando un servidor tiña uns dez ou once anos, daquela sairon nomes como O home goma, as bolas do dragón, falcóns do espacio, Hattori o ninja e algunha máis, pero a máis antiga que un servidor lembraba era O carteiro Pat, un entrañable carteiro do servicio postal británico, que a bordo da súa furgoneta vermella e na compaña do seu inseparable gato branco e negro Yes, percorría povos e vilas repartindo o correo, pasando penurias e dificultades e divertíndonos a todos sempre cun sorriso na súa faciana despreocupada. Pode que este post sexa unha chorrada, pero ao lembrarme daqueles anos nos que a nosa única preocupación era toma-lo bocata de nocilla e chegar a tempo para poder olla-lo capítulo dese dia, esbocei un sorriso de felicidade. Agora non sei que debuxos pasarán pola televisión, de seguro que violentos como os xogos das video-consolas, nada semellante a aqueles debuxos do ano 1985, nunha televisión autonómica que daba os seus primeiros pasos, aquelas series en galego que tanto nos axudaron aos que non eramos galego-falantes a irmos acostumando a un idioma que, os que viviamos na cidade apenas escoitábamos na escola ou na rúa, non estaria mal que voltaran a pasar algunha serie "mítica" e se deixaran de tanto debuxo xaponés violento.

Carteiro Pat, cateiro Pat e o seu gato yes, xuntos pola rúa....

Esta noite e ao redor das 22:15 será a estrea da segunda tempada de "cuestión de sexo", a exitosa serie de Cuatro da que non me perdín ningún dos anteriores capítulos. Supoño que estes dias xa veríades as promos na televisión falando da agardada volta desta serie, segundo contan na súa web incorpóranse tres novos actores ao reparto e semella que un deles será un psicólogo arxentino, ou sexa que o guión se cadra vai a ser un pouco máis enrevesado nesta nova xeira. Cómpre dicir que un dos actores de reparto é o pontevedrés Xúlio Abonjo que interpreta a Gabi, o máis rebelde e inconformista das personaxes que conforman a serie, coñecerédelo seguramente por participar en varias series na T.V.G. e tamén en varias películas, entre elas O lapis do carpinteiro, ademais sempre me fai gracia ollalo tomando a nosa cervexa máis representativa, ben sexa no bar ou na súa casa, unha boa publicidade sen dúbida para Estrella Galicia.

O dito, agardemos que esta segunda tempada sexa tan boa coma a primeira e desfrutemos con ela.

Hai xa un par de dias que está colgado no portal de Youtube, fálovos do trailer da última película do director indio M. Night Shyamalan, un dos meus cineastas preferidos do xénero fantástico. Haberá cousa dun par de meses que vos falei nesta entrada de que a rodaxe da película estaba case rematada, agora xa podedes ve-lo trailer e a verdade, polo que se pode ver nuns escasos dous minutos non defrauda, máis intriga e efectos especias nun guión inquietante ao que xa nos tiña acostumados Shyamalan dende os seus anteriores filmes, síntoo pero os diálogos están en inglés, non o atopei noutro idioma. Polo que se pode ver nos rótulos, a súa estrea está prevista para o dia 13 de Xuño, non sei se nos U.S.A. ou tamén en Europa, estaremos atentos ás pantallas, mentres desfrutade deste avanzo para ir abrindo boca.

O pasado fin de semana tiven a ocasión de ollar esta película que tan boa crítica recibira no festival de Sundance, o máis importante do mundo en canto a cinema independente se refire. Juno, conta xa con catro nominacións ao Óscar e de verdade que paga a pena vela, pode que sexa unha das mellores películas do ano, principalmente polos diálogos inxeniosos e brillantes e sobre todo pola fantástica interpretación da actriz Ellen Page.

A película conta a historia de Juno Macguff, unha rapaza de 16 anos bastante espabilada para a súa idade, ou alomenos é o que pensan os maiores que a rodean, ela é unha persoa inxeniosa, culta e sarcástica, que como todo o mundo agocha os seus medos e dúbidas. Un dia de outono todo cambia, a súa relación cun compañero de instituto, Bleeker, remata en embarazo, a éste interésalle máis ben pouco a nova situación, pero ela afronta o problema con traquilidade e decide ter o neno e dalo en adopción. O resto da historia conta as peripecias de Juno buscando unha familia axeitada para entregarlle-lo neno cando de a luz. Por certo, a B.S.O. da película tamén me gustou especialmente, sobre todo o tema "Piazza, New York catcher".

Recoméndovos encarecidamente esta película, unha comedia orixinal, intelixente e cunha interpretación maxistral de Ellen Page no papel de Juno, de seguro que esta nova actriz deparará algunha sopresa no vindeiro festival dos Óscar de Holliwood, no caso que se celebre claro.

Tremendo y sobrecogedor el reportaje que pude ver el pasado viernes en Cuatro, en el tema de los norteamericanos y las armas pensé que ya estaba curado de espanto, pero lo que pude ver en ese documental superó con creces el concepto que tenia formado sobre ellos, las armas en los U.S.A. son todo un negocio, que digo negocio, un filón de oro.

Jon Sistiaga es hoy en dia mi periodista de "investigación" preferido, atrás quedó aquel fantástico Ricardo Ortega asesinado hace años en la isla de Haiti, me acuerdo de él con nostalgia porque nunca podré olvidar aquellas imágenes y aquellos reportajes que enviaba desde los más apartados confines de la tierra, allá donde habia un conflicto en ciernes o ya habia estallado la guerra, Ricardo se echaba su cámara al hombro y allá se iba, habia que tenerlos bién plantados para enviar aquellas crónicas del ejército ruso aplastando Chechenia o de las atrocidades cometidas en la guerra de los Balcanes. Otro dia repasaré la figura y la carrera de Ricardo Ortega, siempre me ha fascinado este periodista.

Pero volviendo al reportaje del que os hablaba, Jon Sistiaga se adentra en lo más profundo y salvaje de la Norteamerica sudista,  en el estado de Kentucky, fiel heredero de la esencia del lejano oeste y con fuerte presencia del Ku Kux Klan y grupos paramilitares de extrema derecha, concretamente el reportaje se centra en la celebración anual de una convención de "pirados", -porque ése es el mejor adjetivo para definirlos-, por las armas y por la parafernalia militar que se juntan en Knob Creek, en el que en el fin de semana 20.000 personas hacen alarde de todo su arsenal "casero" en ese campo de tiro, aterroriza ver a padres orgullosos de que sus hijos de diez años empuñen y disparen un M-16 o sepan montar y desmontar una UZ

I de fabricación israelí, crios que no levantan un palmo del suelo empuñando fusiles de asalto o ametralladoras más grandes que sus cuerpos y sus padres todos orgullosos agarrándoles por detrás el hombro para que no se lo disloquen con el retroceso del arma, los mismos padres que se divierten con lanzallamas de napalm, el mismo que arrasó aldeas en Vietnam, sólo en Norteamerica podia pasar esto, sólo ellos podian justificar la posesión y el empleo de las armas como un "derecho fundamental", en España no teneis armas?? pués entonces cuando un ladrón entra en vuestra casa que haceis, llamais a la policia?, en fin, sobran las palabras ante comentarios de este "calibre", aunque por lo visto en España si que hay gente aficionada a todo esto.

"¡¡ Papi cómprame un kalashnikov !!" un reportaje de Jon Sistiaga para Cuatro, os lo recomiendo encarecidamente.

"Aqui no necesitamos psiquiatras ni divanes, aqui tenemos armas automáticas, ésto si que es una buena terapia..."